Magnetostrictive delay line

Een variant op de basis delay line de magnetostrictive delay line van A.D. Booth en de Ferranti Co. welke in 1951 was ontwikkeld. Deze bestond uit een enkele dunne draad gemaakt van erg dun nikkel draad samen met 2 spoelen welke een aan ieder eind van de draad stond. Een puls in de linker spoel genereerde een magnetisch veld wat een golf veroorzaakte die door de draad liep. Als deze golf onder de 2de spoel doorliep werd hier een kleine stroom opgewekt die kon worden gedetecteerd. Op deze manier kan er informatie worden opgeslagen. In het onderstaande figuur wordt het principe hiervan getoond. [1] [6]

De geluidssnelheid in nikkel is vele malen groter dan in kwik dus de draad moest een stuk langer zijn dan de kwik buizen. Er werd hiervoor een lengte van 5 meter gebruikt om een vertraging van 1 milli seconde te krijgen. Er waren een aantal voordelen aan het deze methode en dat waren: [1]

• het is niet zo temperatuur gevoelig dus kon gewoon bij de andere computer apparatuur worden bewaard
• nikkel was een goede drager van lage frequenties dus was het niet nodig om de informatie eerst op een hogere frequentie draaggolf te moduleren
• de draad hoefde niet recht te zijn en kon dus worden opgerold om zo efficiënter van de ruimte gebruik te kunnen maken en zo dus in een klein volume paste

Het volgende plaatje laat een magnetostrictive delay line zien die gebruikt werd in een IBM terminal controller.