Experimenteel geprobeerd door A.D. Booth vlak na de 2e wereld oorlog. Hij was veel aan het experimenteren met verschillende materialen omdat er na de 2e wereld oorlog niet zo veel materialen meer beschikbaar waren in Engeland.
Het thermisch geheugen bestond uit een kleine cilinder die rond draaide. Het kalk oppervlak had de mogelijkheid om opgewarmd te worden. Een paar kleine draden konden bepaalde delen van de cilinder verwarmen. Aan de andere kant zaten warmte detectoren die de verwarmde plaatsen van de cilinder konden detecteren. Wanneer een verwarmde plek was gedetecteerd werd deze meteen weer terug naar het verwarmingsproces gestuurd zodat er op de cilinder weer een schone (koude) plaats werd warm gemaakt. De achterzijde van de cilinder werd gekoeld met ventilatoren zodat er bij de voorkant weer koude plaatsen beschikbaar waren om op te schrijven.[1]
| terug - papier als opslagmedium | verder - mechanische geheugens |